Onze opa Paulus Hendrik Sambur links op de foto, vader van mijn moeder Aaltje Charlotte Stein-Sambur, wordt op 19 april 1946 vermoord door ‘extremisten’. Zo is het verhaal aan ons verteld. Meer wist de familie niet. Ongeveer 15 jaar geleden heeft mama via het Rode Kruis het graf gevonden van opa. Zijn lichaam is uiteindelijk gebracht naar het ereveld in Semarang. Ze heeft als kind vanaf het moment dat hij door de Japanners opgepakt is tot op het moment dat zijn graf gevonden is, altijd gezocht naar haar vader. Ook zocht ze naar haar ‘broer’, een neef die bij het gezin opgroeide. Helaas is dat laatste nooit gelukt. Onlangs werd ik via FB benaderd door een kleindochter van een familielid uit Menado, die net als mijn moeder altijd gezocht heeft naar zijn oom Piet Hein Sambur en zijn broer. En via mijn posts begreep hij dat zijn oom is overleden. Maar zijn zoektocht naar zijn broer houdt daarmee niet op. Een bijzonder kleine wereld. Hoop dat er een antwoord komt. Na het overlijden van mam zijn wij doorgegaan met de zoektocht en dan met name het verhaal. Wat is er gebeurd, hoe is het gegaan, en hoe kan het dat […]

In 2006, na de dood van onze moeder Aaltje Charlotte Stein Sambur begon mijn zoektocht. Inmiddels heb ik heel veel gelezen en heel veel gezien. Veel vragen gesteld. En ook veel tegengekomen aan diep verborgen leed. Verschrikkelijke beelden gezien online. Samen met het verhaal van onze families en de verhalen van anderen is met enig, nee zorgvuldig plak en knipwerk het grotere verhaal steeds duidelijker geworden. Ik weet niet hoeveel mensen ik moet danken dat ze dwars door de pijnen van hun ouders heen zijn gestart met het uploaden van de geschiedenis. Vanuit zichzelf of na eigen graafwerk online en in de archieven. Ik heb mijn oma eens gefilmd. De camera erop en draaien maar, dacht ik nog. Ze had het over de kampen. Alsof ze er zelf niet geweest was en oh zo romantisch kon ze verhalen. Dwars door de lens zag ik in haar ogen dat de werkelijkheid anders was. Ik kon alleen maar denken ‘och oma u heeft er uw eigen draai aan gegeven om de pijn maar niet meer te hoeven voelen’. En zo was het en is het. Maar wat als je dan die éne foto tegenkomt die meer zegt dan ‘hij of zij’ die het niet […]

Willem Hendrik Johan Hertel  Geboren op 2 december 1904 te Soerabaja Overleden op 25 mei 1945 te Singapore  Willem, de oudste broer van Frits Hertel, verlaat als 2de de Kromhout Kazerne. Eerst met de trein naar Batavia en vanaf de haven van Batavia vertrekt hij op 4 januari 1943 met de Usu Maru naar Singapore. De boottocht duurt 3 dagen, Er zijn die reis 1978 krijgsgevangenen aan boord, 1878 Australiërs en 100 Nederlanders. De meeste krijgsgevangen werden overgebracht per trein naar Thailand om te werken aan de Birma Spoorweg. Willem wordt overgebracht naar het Changi-kamp waar hij te werkt wordt gesteld aan de aanleg van een vliegveld. Het is 25-5-1945, Willem sterft op 40 jarige leeftijd.  Willem ligt op het Ereveld Kembang Kuning(B 369)  te Soerabaja Op 25 november wordt postuum het Mobilisatie Oorlogskruis voor Willem Hertel aan de familie uitgereikt.  

Jacob Serjakus Tijmen Hertel  Geboren op 12 februari 1912 te Semarang  Overleden op 29 april 1945 te Pakanbaroe  1942… De oorlog brak uit, de Jap viel Nederlands Indië binnen en opa en zijn 2 broers Willem en Frits werden opgeroepen om zich aan te melden bij het KNIL, waar ze alle drie werden aangesteld als Soldaat Infanterie van het Koninklijk Nederlands Indisch Leger. Voor Volk en Vaderland! Niet lang daarna werd de Kromhout Kazerne bezet door de Jap.. Opa, zijn broers, vrienden van zijn zwemclub en al die andere mannen werden krijgsgevangen.. De poort ging op slot en het contact met de buitenwereld was daarmee verbroken. Opa en zijn vrienden besloten om te ontsnappen wat ook lukte. Helaas werd hun ontsnapping ontdekt en de ronde ging, dat, ALS de mannen zich niet snel zouden melden, de Jap hun familie zou vermoorden. Opa had geen keus, hij zei dag tegen mijn oma.. mijn 2 ooms, tante en mijn moeder… Misschien was dit wel de laatste keer dat hij zijn vrouw en 4 kinderen zou zien. De mannen keerden terug… Of ze met open armen werden ontvangen… ik betwijfel het…. 15 September 1944 : Opa Tijmen wordt als laatste van de 3 […]

Verie Christina Hertel, voor ons Oma Pingky is geboren op 13-10-1914 te Soerabaja en overlijdt in 2002 in Leeuwarden. Op 16-1-1935 trouwde zij met onze opa Tijmen Hertel. Hieronder het relaas van hun korte leven samen en zonder elkaar. Na veel gesprekken met mijn moeder Grace Bruininga-Hertel en na onderzoek is dit verhaal voor ons completer geworden en heb ik me kunnen inleven in wat er allemaal is gebeurd. Samen in Soerabaja, vlak voor de oorlog: Opa Tijmen Hertel werkte bij LindeTeves en oma ‘Pingky’ maakte kleren voor de nabij gelegen kostschool en kreeg diverse opdrachten van welgestelde families. De oorlog breekt uit en in december 1941 zegde opa noodgedwongen zijn baan bij op, om te dienen bij het KNIL. In militaire dienst. Opa zat in de Kromhout Kazerne in Soerabaja en deze werd direct bezet door de Japanners. Hij is in 1944 met de Junyo Maru naar de Pakan Baroe spoorweg overgebracht. De Junyo Maru werd op 18 september 1944 getorperdeerd door een Britse onderzeeboot. Dit was voor de kust van Bengakulu. Hij heeft 15 kilometer moeten zwemmen naar het vaste land om zichzelf te moeten redden. Daar werd hij opgevanen door mensen uit de kampung. Hier heeft hij […]

Ik ben geboren in Batavia 12 maart 1949. Mijn moeder had op dat moment malaria en ik dus als baby dus ook. Helemaal geel ben ik toch mee naar huis gegeven. Na 6 weken tobben bleek ik zo ziek dat mijn pap er een kinder-professor bij heeft geroepen. Hij is thuis gekomen heeft mij onderzocht en zei tegen mijn ouders ‘banjak soesah’, dit betekent dat het kind haar hele leven pijn zal moeten lijden. Mijn vader heeft mij dit verteld vlák voor zijn overlijden toen hij nog kon praten in 1995. Geboren in het staartje van de bersiap en de politionele acties en alles wat daarna nog gebeurd is, ik heb als baby en peuter veel gezien maar vóóral gehoord. Vandaar de nachtmerries die na mijn 45e jaar zijn begonnen. Hiervoor ben ik via Pelita naar de joodse kliniek de Sinai in Amersfoort geweest. Als ik al mijn kinderfoto’s zie dan begin ik pas te lachen na mijn 5e jaar op alle foto’s voor deze leeftijd kijk ik ernstig. Papa werd tijdens de Japanse bezetting van Nederlands-Indië opgepakt en tewerkgesteld als dwangarbeider bij de Birma Spoorlijn. Hij heeft deze periode maar net overleefd. Hij was is een slachtoffer van de atoombom […]

Anton Johan Stein | geboren 12 AUGUSTUS 1878 PENAROEKAN overleden 2 APRIL 1946 MODJOKERTO Gehuwd op 30 januari 1922 met Dewi Djaiman (geboren 7 januari 1887 te Penaroekan, overleden 15 januari 1967 te Leerdam). Anton Johan is de enige Stein die met een Indonesische vrouw is gehuwd. De Indische tak van de naam Stein is, voor zover ons bekend, zo ontstaan. Anton Johan is in 1946, op 68-jarige leeftijd, overleden aan beriberi in het kamp Dinojo bij Modjokerto. Dewi Djaiman verbleef buiten dit kamp en mocht haar man niet meer zien. Zowel zijn kinderen en vrouw heeft hij niet meer kunnen zien. Zijn oudste zoon Johan Louis werkte onder Japanse Bezetting aan de Birma Spoorlijn. Dit heeft hij tenauwernood overleefd. Johan Louis’ vrouw en kinderen zaten bij Anton Johan in het kamp. De kleinkinderen van Anton Johan herinneren zich heel scherp wat de gevolgen zijn van beriberi en het moment van overlijden. Zijn andere zoon Louis Antoine overlijdt aan malaria op 33 jarige leeftijd in de oorlog. (OGS) Bij Open Archieven de volgende omschrijving: Died on 28 April 1945 (JA.139 P.70); Died of malaria and beri-beri at 9:30 on 28 April 1945; Fell ill on 19 January 1945; Place of […]

Wat een proces. .. Ik zie het om me heen. Ik ervaar het zelf. Wat is het toch moeilijk om je gevoelens in woorden te vatten. Anders dan zoveel lotgenoten heb ik het grote geluk gehad, zo lang van onze ouders te genieten. Onze vader Willem Siersema is in 2014 overleden op 94jarige leeftijd. Mama Corrie Siersema-Vossen woont in Maastricht en met zijn allen proberen wij , (schoon)kinderen en klein-en achterkleinkinderen haar dagelijkse leven zo aangenaam mogelijk te maken. Hoe vreemd het ook mag klinken,  dit heeft voor mij en mijn broers tevens een enorme drempel opgebouwd om het Indische verleden te bespreken. Je denkt misschien “ja maar, ze waren/zijn er toch”? Maar hier draait het juist om! Als je ouders niet praten,  hou je na verloop van tijd op met vragen. De pijn in de ogen van je ouders en hun verwoede pogingen om geestelijk en lichamelijk op de been te blijven, zet iets in beweging dat tot berusting leidt. Maar dit is slechts van tijdelijke aard. Vroeg of laat komt het in alle hevigheid naar boven. Het is als een champagnefles waarvan  de metalen huls is losgedraaid. Je kunt erop blijven wachten,  op een gegeven moment knalt de […]

Ik probeer een voorstelling te maken. Je wordt geboren in Indië. Je vader is Indisch (ergens schijnt er Nederlands bloed te zitten), en je moeder is een inlandse. Als kind speel je onbezorgd met Nederlandse, Nederlands-Indische en inlandse vriendjes. De kampongs zijn je speelplaats. Inlands vind ik raar woord trouwens maar goed… Iedereen weet wat ik bedoel. Je gaat naar een Nederlandse school. Je spreekt vloeiend Nederlands, Madoerees, Javaans en nog wat andere talen/dialecten. Kortom je bent kind, en je vriendjes komen uit alle lagen van de bevolking. Dan breekt de oorlog uit. Net daarvoor werd je vervroegd opgeroepen tot de dienstplicht. Je valt onder Nederland, dus automatisch vecht je voor Nederland. De kampen op Java, de Birma-Thailand spoorlijn en het vliegveld Ubon overleef je. Je komt terug in een verscheurd thuis. Sommige van je vriendjes van vroeger zijn nu je vijanden. Er is geschoten op je familie, je zusters opgepakt door de Jap, en op een manier behandeld die verre van menselijk is. Je ouders gescheiden in kampen gezet. Familieleden onthoofd, vrienden hebben op afgrijselijke manier de dood gevonden. Je bent boos… De wereld die je achterliet is niet meer! Dan begint een nieuwe hel! Verplicht te vechten tegen […]

10 december 1946 – Weduwe Julie Dobson-van der Steur vierde haar 26ste verjaardag in een opvangpension voor uit Indië gevluchte Nederlanders en Indo-Europeanen. In Markelo. Om het te vieren had Julie een spekbokking gekocht. Onder de foto van het pension staat een tekst die Juli pas in 1998 schreef. Haar moeder Charlotte was in het voorjaar van 1946 vijftig jaar oud geworden. Billy was in oktober zes geworden en Ted in november vijf. Ted was onhandelbaar. Jij bent mijn moeder niet had hij tegen Julie gezegd. Ted was in 1943 aan tante Ukkie gegeven. Door oma. Toen Julie was gearresteerd wegens deelname aan verzetsactiviteiten in Bandoeng. Pas in augustus 1946 werd kleine Ted weer aan Julie teruggeven. Zij had kunnen bewijzen dat zij géén Jappenhoer was geweest. Oma en Julie waren al in 1933 uit elkaar gegroeid. Julie en haar broertje groeiden op in pleeggezinnen. In de kleine afscheid van Java advertentie word oma niet genoemd. Toch betaalde Julie ook haar overtocht. Julie moest nu vier tickets voor de vlucht van Java betalen. Aan de overheid. Aan boord van de Klipfontein hebben zij samen truien gebreid. Julie had zich zelf ingeprent dat zij géén slachtoffer wilde zijn. Julie solliciteerde in […]

7 maart 2017 Mijn strijd miljoenen stierven tijdens mijn leven niet van ouderdom, maar door geweld de mensheid blijft maar oorlog geven om geloof, gebied of om geld. Wordt nu 84 jaar met een rugzak heel zwaar Heb bijna mijn leven gegeven Voor de Vlag die mij heeft verraden Als dat een feit was Dan was er voor sommigen geen toekomst geweest Nu ik bijna Mijn leven heb gegeven moet ik het inruilen voor een erkenning Heel diep in mijn reeds beschadig hart dat ooit in zijn bestaan 114 minuten heeft stilgestaan, Verkrampt in zijn belevenis Is hij ook moe gestreden Gelukkig heb ik de steun Van twee sterke Engelen Nicole en Peggy,Ton die onvoorwaardelijk aan mijn zijde hebben gestaan Morgen begin mijn kleine oorlog Strijden om erkenning te krijgen Dat ik oorlogen heb mee gemaak Hoe krijg ik die Oorlog uit mij Maar met grote trots ga ik de strijd aan Met de gedachten dat de grote erkenning Door mijn ouders reeds aan mij gegeven Wat meer kan je bezitten dit te weten…. Pelita, W.U.V. WUBO. moeten deze wetenschap Nog ontdekken… en waarop ze hun erkenning stoelen stem mij de droefnis nabij…. En wie de oorlog heeft meegemaakt’, Kan […]

Rechtzaken Backpay > Procedure Europese Hof. Het afgelopen jaar hebben we frequent contact gehad met partijen die een rechtszaak hebben aangespannen rondom de regeling van de Backpay. Bij een aantal van de zaken zijn Ton te Meij en Peggy Stein nauw betrokken (een adviserende rol en als getuige deskundigen).  Afgesproken is dat we elkaar op de hoogte houden van zowel de processen als de uitkomst van deze processen. De volgende stap die we ondernemen is dat we op basis van deze samenwerkingen met de partijen de gang naar het Europese Hof volgen. Dit doen we samen met de bij het Indisch Platform 2.0 aangesloten Advocaat Phon van der Biesen en SVJ (Stichting Vervolgingsslachtoffers Jappenkamp) als investerende partij. Zoals bij alle procederende partijen bekend komt deze samenwerking uiteindelijk ten goede aan de totale gemeenschap. Het bijstaan van deze individuele processen dienen uiteindelijk het totaal. Met vriendelijke groet, Team Indisch Kwestie Indisch Platform 2.0  

In 2013 ontvingen we tijdens de organisatie van de Stille Tocht onderstaand verslag/boekje ‘Zo was het’ van de zoon van de heer J. Hattink, Ernst Hattink. De heer J. Hattink liet dit document na aan zijn zoon. Heel herkenbaar is dat zoon Ernst, net als vele kinderen, weinig wist over het verleden van zijn vader in Nederlands-Indië. Dank Ernst, dat je ons dit document toevertrouwd hebt. Wij zetten het graag in voor de Indische Kwestie en voor educatie. #indischekwestie ———– ZO WAS HET IN NEDERLANDS-INDIË (1900-1950) > DE GROTE LEUGEN, door J. Hattink RIP. Intro: Dit boekje werd geschreven omdat de geschiedschrijving van Dr. L. de Jong, in zijn werken. de delen: 11a t/m epiloog, een volkomen eenzijdige en gekleurde weergave blijkt van de historie in het voormalige Indië in de jaren 1900-1945, waarbij Dr. de Jong zelf verklaart onder invloed van zijn anti-koloniale visies te hebben geschreven. Dit is een eerlijke geschiedschrijving. Het is daarom dat dit boekje ‘Zo was het’ werd opgebouwd uit citaten van eerlijker historici en meer deskundigen. De schrijver J. Hattink, geboren in 1909 te Haarlem, verbleef van 1911 tot 1958 op Java, behoudens de jaren in Jappenkampen langs de Burma-spoorweg in Thailand en drie maal […]

In juni 2013 vond ik de naam van mijn vader en zijn familieleden in deze kamplijsten. Hieronder documenten om te delen. Ik heb deze op Facebook gedeeld onder de verschillende groepen en vanzelfsprekend aan mijn vader laten zien. Zijn blik zei me voldoende. Een bewijs dat iets ‘echt gebeurd is’ is iets waar vele mensen naar op zoek zijn. Daarna volgenden de vele berichten online. Kinderen die voor het eerst iets terugvonden van hun ouders. Een opening voor een gesprek. Bron: Ministerie van Defensie, Troepencommando Siam, Nederlandse Militaire Missie Bangkok, (1942) 1945-1953 » Inventaris nr. 67, 121 Scans / Namenlijsten diverse kampen 1945/1946 (1947 verstuurd naar Siam/Thailand door Roode Kruis). Let op! Dit zijn registraties van momentopnames, het kan zijn dat de namen van uzelf en uw familie hier niet tussenstaan. Klik op deze link voor de pdf: Namenlijsten #indischekwestie #excuses #erkenning #compensatieoorlogsschade #backpaysalarissen #indischplatform2.0    

In Memoriam: William te Boekhorst 1919-1943 Mijn oom Willy te Boekhorst, is de jongere broer van mijn moeder Melanie . Hij ligt begraven in Myanmar / Birma. Is omgekomen door gevangenenschap, uithongering en dwangarbeid. Veel later heeft mijn moeder en de familie zijn graf teruggevonden. Ze moesten veel moeite doen om achter zijn begraafplaats te komen. Thanbyuzayat War Cemetery. Er is veel gecorrespondeerd met de oorlogsgravenstichting. Oom Willy, M. Sld. Inf. William te Boekhorst, is slechts 24 jaar geworden. William te Boekhorst is geboren op 5 mei 1919 te Kendal, NOI en overleden op 27 december 1943 te Birma. Op zijn kaart staat: Nationality: Netherlands (蘭) Rank: (陸軍歩兵二等兵) Stamboeknummer: 33519 Place of capture: 爪哇(ジャワ）; Java Date of capture: 17/03/08; 1942/0308 Occupation: (農業) Remarks: Pen 82362 Camp and transfer date 1: 爪哇17/08/15[03/08]; Java POW Camp 1942/08/15[03/08] Camp and transfer date 2: 泰; Thai POW Camp Camp Branch Name and Reg No. 1: 爪I(ジャワ俘虜収容所第1分所）11205; No.1 Branch Camp of Java POW Camp 11205 Camp Branch Name and Reg No. 2: 泰本(泰俘虜収容所本所）20710; Main Camp of Thai POW camp 20710 Other info 1: Transferred to Thai POW Camp on (no date) 1943; Died at 07:25 on 27 December 1943 (JA.81 P.5641); Died of malaria at […]

Mijn opa en oma hebben gevochten voor hun leven en dat van ons. Zonder hen waren wij er niet, zonder hun ouders waren zij er niet. Mijn opa en oma hebben te veel meegemaakt, hun ouders hebben te veel meegemaakt. Enige wat wij kunnen doen is luisteren en er voor hun zijn, ons verdiepen in hun verleden. Ze hebben te veel gezien, te veel ellende . En tot op de dag van vandaag leven zij ermee, ze leven met herrineringen. Gebeurtenissen die ik mijzelf niet voor kan stellen. De oorlog… ik kan niet bedenken hoe dat zou zijn maar zij weten dat, zij zaten er midden in. Mijn oma opgesloten in een kamp en mijn opa heeft gevochten voor zijn leven in Nieuw Guinea. Als ik met mijn opa en oma er over praat dan zie ik hun verdriet en pijn en dat doet mij ook veel. Vroeger snapte ik het nooit dat ik van me oma niet alleen buiten mocht spelen (buiten de tuin) of dat oma altijd de deuren op slot deed als we even naar boven gingen. Ik snapte dat niet. Maar naarmate ik ouder werd realiseerde ik me.. “oh ik weet waarom oma zo deed” ik snapte […]

Bron: http://www.mansell.com/ Veel mensen zijn op zoek naar namenlijsten waarop de naam van hun familie voorkomt. Hieronder de namenlijst van het Japanse krijgsgevangenenkamp Fukuoka 07. Hier vond ik de naam terug van de vader van Toby de Brouwer, de heer George de Brouwer. Met dank aan de internationale site van Mansell. Download hier de pdf. FUK-07_Rosters_1946-02-16  

Dag allemaal, Dank voor het lezen van mijn blog over mijn ervaringen voor, tijdens en na mijn speech op de Indië-Herdenking in 2016. Hier kon ik eindelijk eens de aandacht vestigen op de zogenaamde ‘Buitenkampers’. Ik ben een buitenkamper en ben geboren 1942 in Bandung. Een dag voor de Indië-Herdenking 15 augustus 2016 had ik een interview bij NOS-Met Het Oog Op Morgen. Hier werd ik in de gelegenheid gesteld om uitleg te geven over de oorlog en met name over de periode erna in de buitenkampen. De redactie wist niet exact wat het woord buitenkamper betekent. Er wordt aan me gevraagd: ‘Hoe kan het eigenlijk dat er zo weinig over bekend is’. Ik leg dat uitvoerig uit. ‘En bent u daarvoor gevraagd?’ Ik heb gezegd dat ík het daarover wilde hebben. Het is er altijd over de interneringskampen gegaan maar nooit over de buitenkampen; ‘Ik wil het nu wel eens over de Buitenkampers hebben’. NOS Met het Oog op Morgen. Klik hier voor het interview. Ik leg hier uit wat een ‘Buitenkamper’ is. Op 15 augustus een interview in Trouw. Klik hier voor het volledige artikel: Bekijk hier NOS Indië-herdenking (vanaf 18.40 mijn speech): NOS Indië-herdenking op npo.nl/POW_03206118 Of […]

Onderstaand verhaal over mijn leven en mijn zoektocht en ook het verhaal van mijn zusjes is eerder ondergebracht bij IWI. Klik hier voor hun site. Het Indisch Wetenschappelijk Instituut. Ik dank hen speciaal voor het plaatsen van het verhaal en de hulp die ik kreeg. In overleg met hen plaats ik het verhaal ook hier bij Indische Kwestie. Waar ik samen met velen vecht voor rechtvaardigheid. #indischekwestie #excuses #erkenning #compensatieoorlogsschade #backpaysalarissen #stophetnegeren! #WWII #Bersiap #KolonialeOorlog en niet te vergeten voor de erkenning voor de #Oorloginhetkind! Meihuizen, B.R. van der Puyl, Felix (1950)   1952 Dit zijn we. Bartholomeus Robert, Bartje, en Beatrix Dorothy van der Puyl, Trix. Zij zorgde altijd voor me, als het kon. Het is eind 1951. Ik ben daar nog net geen 2, mijn zus nog net geen 3. We zijn geheel ontluisd, ingeënt, gewassen, met schone kleren en gevoed, je ziet niet dat ik nog een oedeembuikje heb. We zaten ergens in Bandung, ik weet niet waar, in een kamp, tot onze vader ons daar kwam ophalen. Ik kende hem niet, Trix wel. Toen ik geboren werd op 27 januari 1950 in Bandung was hij al spoorloos, mijn moeder heeft me na twee weken zelf aangegeven bij de […]

Het verhaal van mijn opa Gerardus Petrus Janssen zoals ik het totnutoe ken. Niemand heeft me dit verhaal verteld. Beetje bij beetje vond ik de feiten. Niet alle! Veel is door de tijd verdoezeld… Mijn opa was 47 toen hij sneuvelde. Een wit kruis op een nederlands militair ereveld in Surabaya herinnert daar aan. Wie zijn ouders waren weet ik niet. Hij was opgegroeid in het weeshuis Vincentius in Buitenzorg.  Omdat hij geboren was in de toenmalige garnizoenstad Salatiga neem ik aan dat zijn vader een nederlandse militair was die na zijn diensttijd terugkeerde naar nederland. Op het witte kruis staat mijn opa’s rang bij het toenmalige Koninklijk Nederlands Indisch Leger. Sergeant. Zou zijn nederlandse vader ook die rang hebben gehad? We zullen het nooit weten. Volgens de Japanse administratie was mijn opa aan dysentrie bezweken in Maomere Flores, maar andere bronnen melden dat de lijsten van Maomere vaak werden gebruikt om de Birmalijsten niet al te buitensporig te laten lijken…wie zal het weten? Of dat Koninklijke Leger of de Keizerlijke bezetter zich na zijn dood ooit om zijn weduwe, mijn oma en hun minderjarige kinderen hebben bekommerd heb ik nergens kunnen terugvinden. Toen uiteindelijk al haar kinderen uit Indonesië werden […]

  Uwe Majesteit de Koning, Mijn naam is John Bruininga, 84 jaar oud en Indië/Nieuw-Guinea Marinier-Veteraan. Aanvankelijk wilde ik deze brief aan Mark Rutte onze demissionaire Minister President richten, maar omdat hij samen met nog drie andere heren bezig is aan een 208 dagen durende formatie van een regering en ik hun ze daarin niet wil storen, richt ik mij tot U, Majesteit. Ik weet dat U het druk heeft maar ik weet dat u ook een hart bezit dat openstaat voor een Veteraan om hem aan te horen, mijn dank daarvoor. De aandacht die ik van U vraag is vrij simpel, maar het maakt bij mij veel emotie los. Mijn schoonvader Tijmen Hertel  , heeft in de 2e Wereldoorlog gediend onder Uw Overgrootmoeder Prinses Wilhelmina, een vrouw met ballen. Hij heeft de torpedering van de Junyo Maru overleefd, maar vervolgens is hij te werk gesteld aan de Pakan Baroe Spoorweg en helaas vanwege de grote ontberingen tijdens de krijgsgevangenschap , heeft hij op 29 april 1945 het leven gelaten. Zijn twee broers Wim en Frits Hertel hebben in andere Kampen (Changi en Osaka) ook het leven gelaten. Maar ondanks dit grote verlies is het een familie die Koningsgezind is gebleven. Ik […]

Enige jaren gelden heeft mijn vader zijn verhaal geschreven in het Boek Donkere regendruppels. de geschiedenis van de Indische wezen. Helaas hebben wij onze opa en oma nooit gekend maar is onze vader in goede gezondheid bij ons Hierbij post ik drie tekeningen die mijn opa indertijd gemaakt heeft. het verhaal zelf zal ik binnenkort op deze blog zetten

Hieronder een artikel met een aantal studies omtrent PTSD. ————–   Bron: US National Library of Medicine National Institutes of Health PMC   Jonathan E. Sherin, MD, PhD* Jonathan E. Sherin, Department of Psychiatry and Behavioral Sciences, University of Miami, Leonard M. Miller School of Medicine, Miami, Florida, USA; Department of Mental Health and Behavioral Sciences, Miami VA Healthcare System, Miami, Florida, USA; Charles B. Nemeroff, MD, PhD Charles B. Nemeroff, Department of Psychiatry and Behavioral Sciences, University of Miami, Leonard M. Miller School of Medicine, Miami, Florida, USA; Abstract The classic fight-or-flight response to perceived threat is a reflexive nervous phenomenon thai has obvious survival advantages in evolutionary terms. However, the systems that organize the constellation of reflexive survival behaviors following exposure to perceived threat can under some circumstances become dysregulated in the process. Chronic dysregulation of these systems can lead to functional impairment in certain individuals who become “psychologically traumatized” and suffer from post-traumatic stress disorder (PTSD), A body of data accumulated over several decades has demonstrated neurobiological abnormalities in PTSD patients. Some of these findings offer insight into the pathophysiology of PTSD as well as the biological vulnerability of certain populations to develop PTSD, Several pathological features found […]

“Let me start this by saying that I’m not for illegal immigration but am saddened and angry about the latest Executive Order which was given on the spur of the moment creating chaos, fear, and friction which could have been avoided. This comes from someone who came to the US as an immigrant as a child with her family. We lost our possessions and country when the Dutch East Indies was no more. We were a displaced, mixed blood people from a Dutch colony but the Dutch didn’t want us either, didn’t know what to do with us. Then appeared a light at the end of a dark tunnel for my family. It was called America. This great country took not only my family in but thousands of other Indo families…as refugees under the Pastore-Walter Act. I would not be exaggerating if I said that each of those families proved their worth and became proud, contributing citizens of this country. My father, who was a high placed executive in his native country, started out like so many refugees working at low-wage jobs. He was 53 years old when my family arrived in America…no one would honor his degrees nor his […]

  June 21 has always been a difficult day for the Kluge family, a supposedly joyful day announcing the start of the Summer, that somehow was often overshadowed by a touch of sadness in our family. This grave belongs to Constance Wilhelmina Kluge. She was the identical twin of Johanna. Born on 2 April, 1938 in Jakarta, Connie was only 4 years old when WWII broke out and the Japanese invaded the former East Indies. The Kluge family, like so many other Dutch Indonesian (Indo) families living on Java, was torn apart at the onset of WWII in 1942 when the Japanese occupied the Dutch East Indies. Soon after the war started, Friedrich, the father, was taken as a POW to Japan. He left behind his wife, Paulona, with 7 young children, ranging from a one-year-old to an eleven-year-old, to fend for themselves on the island of Java. A great number of Dutch and Indo men were taken as POWs by the Japanese. Most women and children left behind were interned in Japanese concentration camps. However, Paulona—who was Indonesian—and her children, were not allowed in a concentration camp because she could not prove she was married to a Dutch person. […]

Op de foto, mijn overgrootmoeder Sophie Cramer en overgrootvader Anton Ingelse: Ouders van mijn oma Pingky en de grootouders van mijn moeder, Grace Bruininga-Hertel Sophie was 12 jaar oud toen ze haar beide ouders (Johannes Cramer en Zwaantje)  verloor aan de pest. Op 18-jarige leeftijd werd ze uitgehuwelijkt aan Oscar Neyman. Hij was een weduwnaar en had een zoon Nico genaamd. Samen ze kregen een dochtertje: Georgina. Een jaar later overleed Oscar op 27-11-1869 te Bangkalan. Zij ontmoette een hele lieve man,  Anton Ingelse, een horlogemaker uit Capelle aan de IJssel die als militair naar Nederlands-Indië vertrok en daar is gebleven. Zij trouwden en kregen 5 kinderen. Na zijn periode als adjudant is hij een café begonnen. Helaas hebben zijn “goede vrienden” hem letterlijk arm gedronken… Zijn vertrouwen in de mens was onmetelijk.. Op 23-11-1925 overleed Anton en Sophie werd voor de 2de keer weduwe… Sophie overleefde de ontberingen in het jappenkamp tijdens WOII in Nederlands-Indië en ook de Bersiap periode…maar NIET het vertrek van haar dochters (waaronder mijn oma Pingky) met haar kleinkinderen naar Nederland… Zij vond zichzelf te oud om nog zo’n lange reis te maken en te wennen in een onbekend “vader”land en besloot bij Nico Neyman, de […]

  Dromen over ‘duisternis tot licht’ en ‘openbaarheid, dat is de enige school van politieke opvoeding’. Oktober 2017 – Krabbels zo noem ik mijn schrijfsels – Politiek en rechtvaardigheid zijn kennelijk ongeschikt voor een huwelijk. Dat blijkt opnieuw uit de samenstelling van het nieuwe 2017 kabinet Rutte III. De keuze voor de Friese Halbe Zijlstra als minister van Buitenlandse Zaken doet mij denken aan de foto van modezaak P.M. Broekmans die al ver voor de eerste wereldoorlog op de hoek Koningsplein-Herengracht hét adres was om een indrukwekkende koloniale outfit te kopen vóór dat je ooit in Oost of West Indië was geweest.   Als dromerig Indo ventje irriteer ik mij het meest aan de keuze voor oud staatssecretaris en bezuiniger op cultuur Halbe Zijlstra. Hij werd dus minister voor Buitenlandse Zaken. Als Fries heeft hij in de voorgaande jaren  in de rest van Nederland buitenlandse ervaring opgedaan dus dat zit wel goed maar hij is ook de man die in 2011 samen met voormalig staatssecretaris Europese Zaken en Ontwikkelingssamenwerking Ben Knapen o.a. het Tropenmuseum bij mij om de hoek bijna om zeep hielp. Vooral de ontmanteling van de Tropenmuseum bibliotheek zit mij zwaar dwars. Juist in die bibliotheek zat veel materiaal […]

Ik heb het  Memorial Park  in Hiroshima bezocht, hier zie je de gevolgen van de atoombom die op 6 augustus 1945 gevallen is en terwijl ik daar rondliep dwaalden mijn gedachten steeds af omdat deze gebeurtenis in de geschiedenis regelrecht invloed gehad heeft op onze eigen familiegeschiedenis. 3 dagen nadat de atoombom op Hiroshima gevallen was werd er op 9 augustus nog een bom gegooid, deze viel op Nagasaki wat uiteindelijk leidde tot de capitulatie van Japan en het einde van de oorlog op 15 augustus 1945. Helaas zat mijn opa gevangen in één van de buitengebieden wegens verzetsactiviteiten en was daar de macht nog niet overgedragen wat er toe leidde dat hij een dag na de officiële capitulatie alsnog geëxecuteerd werd… Dit heeft zo’n grote invloed op mijn vader en daarmee ook zijn kijk op het leven en daarmee op onze opvoeding gehad. Het was een rare gewaarwording met absoluut dubbele gevoelens, mijn opa was dan ook heel sterk aanwezig ! Het gevoel niet te kunnen vergeven namens hem maar alleen namens mijzelf en met de vergevingsgezindheid die zowel mijn vader als mijn moeder naar die periode aan ons hebben door gegeven besef je dat de geschiedenis nou eenmaal […]

Stel je voor je bent alles kwijt en je bent in een vreemd land. Het enige wat je nog hebt zijn een paar koffers met inhoud. Je denkt dat je van binnen in brand staat, omdat er rook uit je mond komt. Je weet niet dat dit komt door warmte van je adem die damp wordt door de kou en iedereen lacht je uit, maar jij bent alleen maar bang en moe van de enorme reis. Je begrijp niet goed wat er aan de hand is. Alles is grauw. Het ruikt niet zo lekker als in je thuisland en de mensen kijken donker en zien er anders uit. Zo moet het ongeveer geweest zijn toen mijn oma eind 1950 voet op de Nederlandse bodem had gezet met haar ouders en zeven broertjes en zusjes. Ze was bijna 14 jaar toen ze in een klein pension terecht kwamen. Berooid met een getraumatiseerde vader omdat hij kapot was gemaakt door de Jappen. Een liefdevolle moeder die haar acht kinderen had beschermd als een tijgerin en nu haar glans en schoonheid verloren had. Ze hadden na het Jappenkamp nog maanden rond gezworven over de verschillende eilanden totdat ze haar man terug gevonden had. […]

Mijn opa en oma zijn met 8 kinderen in november 1950 in Nederland aangekomen. Nadat ze eerst in Hotel Opduin te Noordwijk aan Zee, bij boer Petersen in Koudhoorn en Pension Klein Zwitserland in Putten hebben gezeten, verhuisden ze definitief in 1952 naar Harderwijk. Omdat hun woning aan de Willem de Zwijgerlaan 25 nog niet helemaal klaar was, hebben ze een aantal maanden nog in Pension (Hotel) Stadsdennen gelogeerd. Het gezin bestond toen uit v.l.n.r.: William en Hennie (tweeling), oma Jacobs met Charles, Lucie, en Pieter (tweeling), opa Jacobs met Clarc, Sonja en Liesje.  Clarc en Charles zijn geboren na de oorlog. Olga en Cobus zijn in Harderwijk geboren.. . Foto: Opa Jacobs in het KNIL in Nederlands-Indië (4e persoon achterste rij) Mijn opa was KNIL Sergeant der infanterie uit Djokjakarta, ingeschreven te Batavia 1941, gevangen genomen te Bandoeng.  Hij werd in Harderwijk geplaatst. Hij vertelde mij dat hij vroeger oefeningen had in het Slingerbos. Toen nog een groot bos achter de oude Jan van Nassaukazerne. Ik ben van de familie Jacobs het oudste kleinkind. Geboren in 1959, dochter van Hennie Jacobs getrouwd met Andries Verhoeve. Mijn vader was ook beroepsmilitair en uitgezonden geweest naar Nederlands-Indië. Mijn vader kwam vaak bij […]

For my mother, she left all of us more than a book. This is my first post. Case van der Linden. Cornelis (Case) van der Linden  

Onze ouders Toos van Elewoud en Alex Grondhuis brengen we thuis waar ze thuis horen “cirkel van het leven is rond”. . 5-3-2011 Ik word wakker van de omroepen voor het gebed. Heb me rustig aan gekleed en ben lekker naar buiten gegaan. Wat een uitzicht hebben. we daar. Lekker met mijn blote voeten over het gras gelopen. Langzaam werden de andere ook wakker en gingen samen ontbijten. Hierna ons klaar maken voor de dag die komt. Vandaag zouden we naar een restaurant gaan want die man die sprak nog Nederlands en die wist veel hoe je een boot kon huren. Dus Agus die had gisteren de auto alweer schoongemaakt en wij konden er weer in. Wat een lieve man is het zeg.   We reden door Semarang en vond de straat en het restaurant waar die man ons meer kon vertellen. hieronder een paar foto’s .    Dit is meneer Jongkie Tio die echt veel weet van Semarang omdat hij ook verschillende boeken heeft gemaakt over vroeger en nu van Semarang.  Zijn vrouw is  zij is opperhoofd over de keuken en hij is de ” BAAS ” en schatten zijn het zeker, helaas kwamen er niet veel mensen eten, terwijl […]

Hieronder 3 punten: Aspecten van het Rechtsherstel Indische Gemeenschap Hoe de Staat tot op heden van haar verantwoordelijkheid afkomt > document waarmee de ambtenaren de illussie wekken dat ‘alles toch al is afgehandeld’ Voorstel IP dat het Kabinet Rutte heeft tegengehouden na meer dan 2 jaar onderhandelen (vanaf Stille Tocht 19 maart 2013 tot en met oktober 2015) met staatssecretaris Van Rijn. 1. ASPECTEN VAN HET RECHTSHERSTEL Inhoud / Pag. 1 NEDERLANDSE STAATSBURGERS IN NEDERLANDS-INDIË, 1941 – 1949 / 3 2 DE INDISCHE GEMEENSCHAP / 4 2.1 Doelgroep / 4 2.1.1 Doelgroep voor het “Gebaar” / 5 2.1.2 Doelgroep voor het Rechtsherstel / 5 3 ENKELE CATEGORIEËN VAN RECHTSHERSTEL / 5 3.1 Wat verloren ging / 5 3.2 Morele aspecten van het rechtsherstel / 6 3.2.1 Invalideringsregeling/ nabestaandenregeling / 6 3.2.2 Schadeclaim bij Japan / 6 3.2.3 Morele verplichting betaling salarissen / 7 3.2.4 Het rapport Werner / 7 3.2.5 Schoolachterstand / 7 3.2.6 Niet erkennen van diploma’s uit Nederlands-Indië / 8 3.2.7 Stichting Onderzoek Terugkeer en Opvang (SOTO) / 8 3.2.8 Samenvatting / 8 4 MATERIËLE ASPECTEN VAN HET RECHTSHERSTEL / 8 4.1 Achterstallige salarissen / 8 4.1.2 1947 / 9 4.1.3 1949 / 10 4.1.4 1951 / 10 […]

Geachte heer Blokhuis, De Indische Kwestie duurt nu al meer dan 70 jaar. Het gaat erom dat de 1e generatie Indische Nederlanders erkenning, excuses en Payback behoren te ontvangen voor de gebeurtenissen van de 2e wereld oorlog en erna. Nu blijkt dat u volkomen verkeerde informatie heeft gekregen van de heer Silfraire delHaye, die NIET de Indische gemeenschap vertegenwoordigt. Het Indisch Platform waar hij zegt deel van uit te maken, bestaat niet eens meer. Wilt u zich alstublieft goed laten informeren over deze Kwestie door mensen die wel weten hoe deze zaken in elkaar steken. Bijvoorbeeld de heer Anton Te Meij en mevrouw Peggy Stein van het Indisch Platform 2.0 Mijn vader was een prisoner of war, hij heeft 3 en en half jaar gevangen gezeten in Fukuoka in Japan. Hij heeft voor deze tijd geen soldij ontvangen, net zoals al de andere oorlogsslachtoffers. Ik wilde dat u naar de verhalen kon luisteren hoe triest het allemaal was, ik weet dat u er om zou huilen. Mijn vader was 75 jaar toen hij stierf, hij was zeer verbitterd over de Nederlandse Regering, toen hij aan het dood gaan was had hij nog nachtmerries over de oorlog en de Jappen. Ik […]

U.S. SECRET / BRITISCH MOST SECRET From: C-in-C Netherlands Forces (London) Date: April 9, 1942   A. After capitulation of Bandung, our troops remained in action in moutain districst of Java, Central Timor, Central and North Sumatra, Central Celebes and Central Borneo. This refuts enemy claims concerning general capitulation and is in accordance with instructions from the Netherlands Government in London prohibiting general surrender. B. Generals Pesman, Cox and Shilling continued to fight south of Bandung. General Ilgen carried on the fight near Malang, East Java. C. In Central Sumatra and East Coast of that Island, General Ovrakker kept up resistance as did Colonel Gosenson in Atjeh. D. The fate of all these troops is at present unknown. Japanese broadcasts claim North Sumatra group surrendered at the end of March and also that Central Celebes forces have since given up resistance. There is no confirmation that this is true. From – Van Mook Australia Date – April 8, 1942 The following summary of demolitions has been largely compiled out of information received from eye-witnesses and the knowledge of preparations made before the Japanese aggression. As the demolition of oil wells started a considerable time before the Japanese occupation, it may […]

Beste allemaal, Mijn naam is Eva Warner en ik ben op dit moment een onderzoek aan het uitvoeren voor mijn afstudeeropdracht. Deze scriptie gaat over de invloed van de Tweede Wereldoorlog in Indonesië op repatrianten, die na de oorlog in een leven hebben moeten opbouwen in Nederland. Mijn oma was 20 jaar toen ze als repatriant aankwam in Nederland. Zij zat samen met haar moeder en 8 broertjes en zusjes in Indonesië in een interneringskamp, terwijl haar vader krijgsgevangene was. Nu is mijn oma 93 en laat de laatste jaren steeds meer los over deze periode. Mij wordt alsmaar duidelijker hoe een vergeten periode dit is in de geschiedenis en hoe belangrijk het is dat deze steeds meer aan het licht komt. In mijn onderzoek komen verschillende aspecten naar voren. De situatie tijdens de oorlog zelf, de aankomst van de repatrianten, de ontvangst en ondersteuning, de erkenning en compensatie, maar ook de algemene kennis van de Nederlandse bevolking vandaag de dag over de oorlog in Indonesië.  Voor dit laatste onderwerp benader ik u allen nu. Naar mijn idee is de kennis vrij gering in Nederland en wordt er weinig aandacht besteed hieraan in het onderwijs. De kennis die men heeft, […]

  Resten zeehelden in massagraf gestort Bron: Telegraaf Door OLOF VAN JOOLEN 22 januari 2018: in BINNENLAND AMSTERDAM – Menselijke resten uit oorlogswrakken die illegaal uit de Javazee zijn gehaald, werden in een anoniem massagraf op Oost-Java gestort. Het ligt vlakbij de havenplaats Brodong waar de wrakken in stukken zijn gezaagd. Dit onthult de Indonesische website Tirto.id na uitgebreid onderzoek. De site heeft verklaringen van bij de sloop betrokken medewerkers en beelden waarop valt te zien hoe de restanten van de schepen op Indonesische bodem in stukken worden gesneden. Bij dat werk zouden volgens aannemer Haji Ghoni schedels, voeten en ribben zijn gevonden. De ontdekking staat in schril contrast met het officiële Indonesisch/Nederlandse onderzoek waarin wordt gesteld dat er geen aanknopingspunten zijn voor een antwoord op de vraag waar de resten van schepen en bemanningen zijn. Bron The Guardian, klik hier voor het artikel: Bodies of second world war sailors in Java sea ‘dumped in mass grave’ Illegal metal scavengers accused of disposing of remains from British and Dutch warships. The remains of second world war sailors who died on British and Dutch warships in the Java sea were secretly dumped in an anonymous mass grave by modern-day metal scavengers as they […]

Enkele maanden geleden schreef ik de volgende blog. Helaas tijdloos. https://peterflohr.blog/2017/08/08/in-krijgsgevangenschap-dagen-rond-de-capitulatie-van-japan/ Nee, vergeten zullen we dit nooit. “Het lied van de schuld” van Wieteke van Dort bij de begrafenis van mijn vader gezongen: Hier zijn we nog steeds niet mee klaar! Kom op 17 april 2018 naar Den Haag om dat te uiten.

At the beginning of October 1942 when my father and I walked over the main road near the coffee and rubber plantation Sumber Sewu, laying on the ridge of the Mount Semeru, when we heard trucks from a distance coming our way. We quickly hid behind the coffee bushes laying higher up than the road, (alas) we could see everything quite well. We saw 5 open trucks, they were loaded with bamboo baskets with therein laying white men. We heard the men screaming and crying for water and for help in English and Dutch. The baskets were piled up on the open trucks, they were driving direction Banyuwangi. I was 15 years old and so I could fully understand what was happening there in front of my eyes, but what touched me so much deeper were the voices of the desperate men begging for help and water. I was hiding behind my father and I heard him softly saying; “Oh my God”. We slowly walked home but over another road, neither of us said a word. There were no words for what we both had seen and heard… After the war, I often wanted to talk with my father about that […]

(Note: De commissieleden weten van elkaar niet wie welke vragen heeft ingediend.) Wij danken Fleur Agema voor haar volharding! En de commissieleden voor de (mede)  kritische noot zoals hieronder omschreven naar aanleiding van toezending van feiten en rapportages via IP 2.0, haar aangesloten partijen en de ondertekenaars van de petitie Indische Kwestie (2013 tot heden). —- Lijst van vragen over de evaluatie Uitkeringsregeling Backpay en subsidieregeling collectieve erkenning Indisch en Moluks Nederland (Kamerstuk 20454-130)   20454             Voortgangsrapportage uitvoering wetten oorlogsgetroffenen   1. Lijst van vragen Vastgesteld (wordt door griffie ingevuld als antwoorden er zijn) De vaste commissie voor Volksgezondheid, Welzijn en Sport heeft een aantal vragen voorgelegd aan de staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport over de brief van 29 juni 2018 inzake de Evaluatie Uitkeringsregeling Backpay en subsidieregeling collectieve erkenning Indisch en Moluks Nederland (20454, nr. 130). De daarop door de staatssecretaris gegeven antwoorden zijn hierbij afgedrukt. (Anton te Meij: Let op dit gebeurt later. Vragen zijn nog niet beantwoord) Voorzitter van de commissie, Lodders Adjunct-griffier van de commissie, Clemens Nr Vraag Bijlage Blz. (van) t/m 1 Waarom heeft Regioplan de totstandkoming en de inhoud van de regeling niet meegenomen in de evaluatie, waardoor niet de volledige Backpayregeling is […]

Mijn vader was soldaat in het KNIL. Hij ging als jonge man naar Nederlands Indië.  Hij trouwde met een Indisch meisje en kreeg kinderen. Ze zijn in 1935 met verlof naar Nederland geweest. De jaren daarna leefden ze vredig en in goede harmonie. In de 2e wereldoorlog werd hij geïnterneerd. Hij heeft 3 1/2 jaar in een Japans concentratiekamp gezeten. In dat kamp heeft hij diverse ziekte gehad en veel honger geleden. Na de oorlog kwam hij ziek en bijna blind terug bij ons gezin. Terug in Nederland bleek hij bijna blind en daardoor zodanig invalide hij geen normale baan kon vinden. In de jaren na de oorlog kreeg mijn vader een invaliditeitsuitkering en later pensioen. Met een groot gezin als het onze (10 kinderen) was dat geen vetpot. Mijn vader klaagde nooit, maar je kon zien dat hij zorgen had. Door een krantenwijk en een volkstuin te nemen kon hij het gezin voldoende voeden en af en toe een extraatje geven. Zelf had hij niet veel nodig en alles ging zoveel mogelijk naar ons, de kinderen, zodat wij fatsoenlijk gekleed en gevoed naar school konden gaan. Wij hebben een fijne jeugd gehad, het ontbrak ons aan niets. Waar ik […]

HET WORDT TIJD DAT WIJ DE KLEWANG WEER OPPAKKEN! MOETEN WIJ NIET EENS DE HELE BOEL BLOKKEREN IN DEN HAAG? KUNNEN WIJ HET MINISTERIE NIET BEZETTEN? Dit soort vragen bereiken mij regelmatig in berichten. En iedere keer weer geef ik aan dat wij daarvoor te beschaafd zijn en zulke dingen niet moeten doen. DEZE VRAGEN KOMEN NATUURLIJK VOORT UIT ALLE BESTAANDE FRUSTRATIES ROND DE INDISCHE KWESTIE. Allereerst begrijp ik dat wel, omdat alle betrokkenen het zat zijn om telkens opnieuw afgewezen, niet gehoord, niet begrepen en niet erkend worden als Nederlanders die door Nederlanders in de steek zijn en worden gelaten. Er is een zekere onwil bij de huidige regering om echt werk te maken van deze prangende kwestie. Nou bestaat bij mij de gedachte dat het overgrote deel van o.a. de Haagse politici helemaal geen weet hebben van waarover het gaat. Zij zijn praktisch allemaal ver na de oorlog en de Bersiap geboren. In de geschiedenisboeken wordt er nauwelijks iets over vermeld en zij hebben daardoor kennelijk onvoldoende kennis van deze hele materie. Ondanks aandringen om daarvan wel kennis te nemen door o.a. Peggy Stein en haar medestanders blijft iedere fatsoenlijke poging om serieus aan tafel te gaan zitten […]

PAPPIE LEEFT NIET MEER, MAAR WIJ WEL……… MACHTELOOS. Heel zijn leven heeft hij zijn vaderland gediend al jong van huis, ver van familie en vriend bij het KNIL zijn taken gaan doen dat was zijn karma in die tijd van toen jong moest hij al de vijand te zien verdrijven die hun voorgeschoteld waren als gele kromme wijven wat al heel snel en onverbloemd bleek men liet hun toen al genadeloos in de steek nauwelijks waren zij van wapentuig voorzien niet opgewassen tegen de meedogenloze vijand bovendien een lange tijd verblijven in het rottige jappenkamp werd hun leven bij terugkeer op Java een ramp hun huis, barang en de rest, alles was voor altijd weg kan het niet meer krijgen is alles wat ik zeg vergoedingen over die tijd die zij moesten ondergaan werden niet meer betaald, bleven ergens staan tot zoveel jaren later in hun nieuwe leven wil men nog steeds niets aan hun geven zij weten niet of zij zichzelf moeten schamen terwijl dit gedicht wordt geschreven met ogen vol tranen hebben zij daarvoor het vaderland moeten dienen dat zij nog steeds geen rechtvaardigheid verdienen geef hun na zoveel jaren hun eerlijke rechten zodat zij niet meer tegen […]